Երևան, 21.Մայիս.2018,
--
:
--
,
Մենք Թումանյանի, Կոմիտասի, Չարենցի ողբերգությունը կթարգմանենք որպես երջանկություն՝ այսօրվա եւ վաղվա սերունդներին ի պահ. Նիկոլ Փաշինյան Միհրան Հարությունյանն առաջին հաղթանակն է տոնել MMA-ում Պահանջում ենք ՀՖՖ նախագահի և ամբողջ աշխատակազմի հրաժարականը. «Շիրակ» Մեր ոչ այնքան հարուստ առողջապահական բյուջեն այնքան «հարուստ» է, որ… ՀՀ ԱԺ նախագահ Բաբլոյանը ծննդյան տարեդարձի առթիվ շնորհավորել է հայ մեծ բարերար Լուիզ Սիմոն Մանուկյանին ԱՄՆ-ում նորածինների թիվը կրճատվել Է մինչեւ 30 տարվա նվազագույն ցուցանիշ. The Wall Street Journal Հայտնի տնտեսագետ Դարոն Աճեմօղլուի «Ինչու են պետությունները ձախողվում» գիրքը լույս կտեսնի հայերեն ԱԱԾ-ն խոստանում է խոշոր կոռուպցիոն սխեմաներով հարստացած մարդկանց բացահայտում Մահացել է Վազգեն Սարգսյանի մայրը՝ Գրետա մայրիկը

Մեր շարունակական պարտությունների ու վերջին հաղթանակի մասին


Մեր հյուրն է քաղաքագետ Երվանդ Բոզոյանը

– Պարոն Բոզոյան, դուք մշտապես ասել եք, որ պետականաստեղծման այս ճանապարհին մենք ավելի շատ կորցրել ենք, քան կարողացել ենք ստեղծել: Եվ այսօր մեզ քաղաքական նոր վերնախավ է հարկավոր, որպեսզի երկիրն իրական ինքնորոշման ուղիով տանի:
Բայց միաժամանակ տեսնում ենք, որ Արցախի Հանրապետությունը կարողացավ փաստացի ինքնորոշվել: Եվ եթե այստեղ դեր է խաղում մեր ժողովրդի ներուժը, ապա նույն հարցն ինչպե՞ս դիտարկենք երկու այս տիրույթներում՝ Հայաստանում և Արցախում:

– Ղարաբաղցիների համար կար ֆիզիկական գոյության խնդիր, և նրանք լուծեցին իրենց գոյության խնդիրը: Բայց որպես պետություն, այնպես չէ, որ կայացել են: Եվ կկայանան այն ժամանակ, երբ կկայանա Հայաստանը: Քանզի օբյեկտիվորեն Հայաստանի ածանցյալն են:
Ի վերջո, նրանք բառիս բուն իմաստով կանգնած էին կյանքի ու մահու առջև: Եվ կարողացան ֆիզիկապես կազմակերպվել, պայքարել ու հաղթել:
Ընդ որում, պատմականորեն ղարաբաղցիները հայ ժողովրդի առավել պայքարող, կռվող հատվածն են: Գուցե դա է պատճառը նաև, որ մեր ժողովրդի մյուս հատվածներն այնքան էլ չեն սիրում նրանց: Որովհետև իրենցից տարբերվում են:
Անշուշտ, այդ վերաբերմունքի պատճառը նաև այն է, որ ղարաբաղցիների ոչ այնքան լավ ներկայացուցիչներն են հայտնվել քաղաքական մեր վերնախավում: Բայց բոլոր դեպքերում նրանք շատ արժանապատիվ մարդիկ են: Նաև նկատի ունենանք, որ թուրքական ցեղասպանություն չտեսած ժողովուրդ են: Եվ այդ առումով «ամորձատված» չեն:

– Մեր ժողովրդի ներկա որակի ձևավորման հարցում ցեղասպանությունն իր արածն արե՞լ է: Կամ այսպես ասեմ՝ մենք կարողացե՞լ ենք մեր մեջ հաղթահարել այդ վախը, ցեղասպանված լինելու բարդույթը…

– Նախ ասեմ, որ այդ հարցն իրենք իրենց տալիս են նաև հրեաները: Հատկապես հետևյալ ենթատեքստով, թե ժողովրդի ո՞ր մասը փրկվեց կոտորածից:
Չնայած մենք մեզ այդ հարցը չենք տվել, բայց այն առկա է համաշխարհաին պատմագիտության մեջ, և պատասխանն էլ հետևյալն է՝ ցեղասպանություններից փրկվում են հիմնականում այն մարդիկ, ովքեր առավել կենսունակ են, ովքեր ունեն առողջ ու ռացիոնալ մտածողություն: Այսինքն՝ փրկվում է առողջ և ուժեղ զանգվածը, իսկ թույլ, խեղճ զանգվածը կոտորվում–գնում է:
Հետևաբար մենք կարող ենք այսօր ամրագրել, որ ցեղասպանությունից փրկվել է մեր ժողովրդի առողջ մասը:

– Եվ դրա՞ համար մենք հաղթեցինք ղարաբաղյան պատերազմում:

– Միանշանակ այդպես է: Նաև ասեմ, որ հրեաների՝ Հոլոքոստից փրկված մասը հենց կարողացավ Իսրայել պետությունը ստեղծել:
Մեր վիճակն էլ այժմ անհամեմատ լավ է: Եվ այդ պատճառով կարողացանք ղարաբաղյան պատերազմում հաջողություն արձանագրել: Ընդ որում, այն մեր վերջին 600 տարիների առաջին լուրջ հաջողությունն է: Չմոռանանք, որ այդ պատերազմը տևեց մի քանի տարի: Եվ փաստն այն է, որ մենք հաղթել ենք իրական պատերազմում:
Մեզնից շատերն անգամ այնքան չէին հավատում դրան, որ ասում էին, թե Ռուսաստանն է աջակցել: Իսկ փաստն այն է, որ պատերազմի այն փուլում, երբ կարող էինք շատ առաջ գնալ, Ռուսաստանը նունիսկ խանգարել է մեզ:
Բայց քանի որ մեր մտածողությունը ստրկական է, չենք կարողանում հավատալ մեր ուժերին:

– Բայց նույն մարդը, ով ղարաբաղյան պատերազմում հաղթանակ է տարել, մենակ տասնյակ թուրքի դեմ է գնացել, այսօր ստրկացված, գլուխը խոնարհում է փոքրիկ չինովնիկի առաջ: Ո՞նց է այդպես լինում:

– Բանն այն է, որ, այո՛, մարդը կարող է խիզախ լինել ռազմաճակատում: Բայց խիզախությունը չի հաղթում, հաղթում է ռազմական վերնախավը: Եվ այսպես ձևակերպենք՝ մեր ռազմական վերնախավն առավել ուժեղ էր, քան ադրբեջանական վերնախավը:
Անշուշտ, զինվորի դերակատարությունն էլ է մեծ: Սակայն եթե զինվորը խիզախ է, բայց նրան սխալ ստրատեգիա են տալիս, ոչինչ չի կարող անել:
Իսկ խաղաղ ժամանակների մեր ներկա քաղաքական վերնախավը ընդամենը գավառական վերնախավ է: Եվ խիստ տարբերվում է, ցավոք սրտի, այն ժամանակվա մեր ռազմական վերնախավից: Համարժեք պատկերացումներ չունի երկրի զարգացման հեռանկարի վերաբերյալ:
Տեսեք՝ 90–ական թվականներից Հայաստանում այդպես էլ իշխանություն չփոխվեց: Եվ չփոխվեց ինչպես օբյեկտիվ, այնպես էլ սուբյեկտիվ պատճառներով:
Նույնն է նաև տնտեսական վերնախավի պարագայում: Ի՞նչ առաջընթաց ակնկալես մականունավոր մարդկանցից: Բայց նրանք պետք է, չէ՞, շոգեքարշի դեր կատարեն երկրի զարգացման գործում:
Իսկ, ասենք, Վրաստանում, Ուկրաինայում փոխվեցին իշխանությունները, նորերը եկան երկրի ղեկին: Դա նշանակում է, որ այս երկրներում քաղաքական մտքի զարգացում կա:
Իսկ մեզ մոտ այդպես չեղավ: Մեր երեք նախագահներին էլ ընդդիմությունը չի փոխել: Նշանակում է, որ ցանկացած ընդդիմություն շատ ավելի թույլ է եղել մեր երկրում, քան իշխանությունն է:
Ասել է թե՝ մեր ժողովուրդը պահանջկոտ չէ, ավելի պինդ չէ: Չի պահանջում սոցիալական փոփոխություններ, չի պահանջում արժանապատիվ կյանք:

– Այսինքն՝ պրոբլեմը հասարակության մեջ է:

– Պրոբլեմը բոլորի մեջ է: Ե՛վ քաղաքական վերնախավի մեջ է, և՛ տնտեսական վերնախավի մեջ է, և՛ մարդկանց որակի մեջ է:

– Բայց մի երկու տասնամյակ առաջ Հայաստանը համարվում էր Հարավային Կովկասում ժողովրդավարության կղզյակ: Ինչպե՞ս հասկանալ:

– Դա 1988–ի արդյունքն էր: Այդ տարիների իներցիան էր, որ դեռևս գալիս էր: Բայց մեր այն ժամանակների մտավորական իշխանությունը փաստորեն չկարողացավ շարունակական դարձնել հասարակական այդ որակները: Եվ կորցրեց նաև իշխանությունը:

Գոհար Սարդարյան
«Փաստ» օրաթերթ

loading...
Մենք Թումանյանի, Կոմիտասի, Չարենցի ողբերգությունը կթարգմանենք որպես երջանկություն՝ այսօրվա եւ վաղվա սերունդներին ի պահ. Նիկոլ Փաշինյան Միհրան Հարությունյանն առաջին հաղթանակն է տոնել MMA-ում Պահանջում ենք ՀՖՖ նախագահի և ամբողջ աշխատակազմի հրաժարականը. «Շիրակ» Մեր ոչ այնքան հարուստ առողջապահական բյուջեն այնքան «հարուստ» է, որ… ՀՀ ԱԺ նախագահ Բաբլոյանը ծննդյան տարեդարձի առթիվ շնորհավորել է հայ մեծ բարերար Լուիզ Սիմոն Մանուկյանին ԱՄՆ-ում նորածինների թիվը կրճատվել Է մինչեւ 30 տարվա նվազագույն ցուցանիշ. The Wall Street Journal Հայտնի տնտեսագետ Դարոն Աճեմօղլուի «Ինչու են պետությունները ձախողվում» գիրքը լույս կտեսնի հայերեն ԱԱԾ-ն խոստանում է խոշոր կոռուպցիոն սխեմաներով հարստացած մարդկանց բացահայտում Մահացել է Վազգեն Սարգսյանի մայրը՝ Գրետա մայրիկը Բացահայտվել է երիտասարդի սպանությունը, ում դին հայտնաբերվել էր կապված և այրված. կասկածյալը ձերբակալվել է Արագածոտնի մարզում գործարկվել է հակակարկտային հրթիռային պաշտպանության համակարգը Այգեստանում 20-ամյա երիտասարդը կացնով սպանել է խորթ հոր ընկերոջն ու հոր ուղղությամբ նռնակ նետել. մանրամասներ Մեր առաջնահերթ պարտականությունն է ապահովել Արցախի անվտանգությունը. ԱԳ նախարար Նախագահ Սարգսյանը Գարեգին Չուգասզյանին հորդորել է դադարեցնել հացադուլը Վարչապետի առանձնատունը Թագավորական պսակադրություն. ուղիղ միացում ՀՀ պաշտպանության և արտաքին գործերի նախարարներն այցելել են հարավ-արևմտյան սահմանագոտի Կուբայում ինքնաթիռ է կործանվել. 110 ուղևորներից երեքը ողջ են մնացել Օսիպյանը նոր փոխոստիկանապետեր է նշանակել Երևանի կենտրոնում սննդի կետերից մեկում հրդեհ է բռնկվել. տուժածներ չկան Իրանը պատրաստ Է միջոցներ ներդնել Սիրիայի վերականգնման նախագծերում Մեր առաջնահերթ պարտականությունն է ապահովել Արցախի անվտանգությունը. ԱԳ նախարար ԱՄՆ Ռոդ Այլենդ նահանգը սումգայիթյան ջարդերի 30-րդ տարելիցի կապակցությամբ բանաձև է ընդունել
Այսօր Այս շաբաթ Այս ամիս
website by Sargssyan