Երևան, 20.Հունվար.2018,
--
:
--
,
Գոնե մի կարևոր ու հեռանկարային բան էժանացել է Արամ Սարգսյան. «Արմեն Սարգսյանն ինքնաբավ անձնավորություն է և չի կարող այստեղի գայլերին նմանվել» Դավիթ Բաբայան. «Վերանայվում է Արցախի հետ կապերի փիլիսոփայությունը» Ֆրենք Փալոնի նախաձեռնությունը՝ հետաքրքիր ու կարևոր զարգացում Հայոց ցեղասպանության մասին. ինչո՞ւ ենք հրաժարվում հատուցման պահանջից Վարդան Բոստանջյան. «Քաղաքացին պարզապես ուզում է հասկանալ, ինչո՞ւ է վաղն ավելի վատ ապրելու, քան այսօր» Չեխիայի խորհրդարանը վարչապետին զրկեց պատգամավորական անձեռնմխելիությունից Մակրոնը խոստացել Է ընդհանուր զինապարտություն սահմանել Նոր տեխնոլոգիաների միջոցով Կատալոնիան կարելի Է կառավարել Բրյուսելից. Պուչդեմոն ՔԿՀ աշխատակցի կողմից հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ քրգործի նախաքննությունը ավարտվել է մեղադրական եզրակացությամբ

Հայ–թուրքական արձանագրություններով Հայաստանը հաստատեց, որ ճանաչում է Թուրքիայի սահմանները


Մեր հյուրն է քաղաքագետ Հայկ Մարտիրոսյանը

– Պարոն Մարտիրոսյան, մեր իշխանությունները ի՞նչ փորձեցին անել կամ ասել՝ հայ–թուրքական արձանագրությունները նախաձեռնելով:

– Չգիտեմ: Տրամաբանություն չկար այդ ամենի մեջ: Կամ՝ կար, բայց դա հասկանալի էր միայն այդ խաղը խաղացողներին: Ես կարող եմ միայն կռահել, որ կար մեծագույն մղում՝ Արևմուտքին ցույց տալու, որ Հայաստանը աշխարհի ամենախաղաղասեր, ամենազիջող, ամենահեզ, ամենաներողամիտ և ամեն տեսակի կոնֆլիկտներն ամենաշատ ատող երկիրն է աշխարհում:
Նաև՝ թերևս երկրի վատացող վիճակը յուրովի փրկելու տեսլականն անցնում էր Թուրքիայի սահմանով, որի բացվելու հետ բազում անձինք մոլորությամբ տնտեսական ծաղկման հույսեր էին կապում: Եվ ներկայում ևս կապում են:
Իհարկե, պետք է այս հարցը դիտարկել նաև առավել լայն կոնտեքստի մեջ: Հայաստանի իշխանությունն ավանդաբար այն սխալական համոզմունքին է, թե դիվանագիտությամբ կամ քաղաքական տարբեր հնարքներով հնարավոր է անզիջում թշնամու հետ հաշտվել: Բայց ավելի հաճախ, ցավոք, դա անհնարին է: Բազում երկրներ հասկացել են սա: Իսկ Հայաստանում ավանդաբար շատ հեռու են դեռևս այս պարզ ճշմարտությունից:

– Արձանագրություններն ի՞նչ տվեցին և ինչո՞վ խանգարեցին մեզ մեր արտաքին քաղաքական հարցերն իրականացնելու ճանապարհին:

– Թուրքիային դա առավելություն տվեց: Իսկ Հայաստանին ցույց տվեց իր թուլությունը: Նաև՝ արձանագրությունները գործիք դարձան Թուրքիայի ձեռքին: Թուրքերը Հայաստանի հետ գեղեցիկ և խելացի խաղ խաղացին և, ի վերջո, այն չվավերացրեցին: Հենց սկզբից էլ մտադիր չէին վավերացնել:
Փոխարենը, Հայաստանը ցույց տվեց, որ Թուրքիային չի դիտում որպես սպառնալիք և արդեն առաջին անգամ փաստաթղթով ըստ էության հաստատեց, որ ճանաչում է Թուրքիայի սահմանները: Դա ամենավտանգավոր և ամենաանթույլատրելի քայլն էր, որը դեռ իր մասին հիշեցնելու է տասնամյակների, եթե ոչ՝ հարյուրամյակների ընթացքում:
Իսկ թե ի՞նչ տվեց Հայաստանին՝ դժվար չէ հասկանալ: Տվեց դաս, որն այդպես էլ Հայաստանը չսերտեց: Հիմա էլ նույն ոճով խոսում է Ադրբեջանի հետ՝ հնարավոր խաղաղ լուծման վերաբերյալ: Չկա՛ նման հնարավորություն: Ցավոք սրտի, շա՛տ ցավոք սրտի, չկա՛: Եվ դա Թուրքիայի ու Ադրբեջանի, ո՛չ թե Հայաստանի ընտրությունն է:

– Իսկ ինչո՞ւ է հետկանչի հարցը դրվում հիմա: Ավելի որոշակի՝ մինչև գարուն: Ժամանակի առումով ենթատեքստ չփնտրե՞նք:

– Դարձյալ չգիտեմ: Գուցե, որովհետև, ինչ–որ հրաշքով Երևանում որոշ հետևություններ անելու մղո՞ւմ է առաջանում: Նաև հնարավոր է՝ Երևանն անհանգստացած է Անկարա–Մոսկվա մերձեցումից ու հասկանում է, որ թուրքական տարածաշրջանային առկա քաղաքականության համատեքստում արձանագրությունների անսպասելի, հանկարծակի և չբացառված վավերացումը նրանց կողմից կարող է աշխատել Հայաստանի դե՞մ:
Պետք էր ուղղակի չստորագրել այս խայտառակ փաստաթուղթը: Իսկ ստորագրելուց հետո էլ հարկավոր էր անմիջապես հետ կանչել, երբ թուրքերը հայտարարեցին, որ մտադիր չեն վավերացնել այն:
Հնարավոր է նաև, որ Երևանը դրանով կարծում է, իբրև թե Թուրքիային ուղերձ է հղում, որը մի տեսակ սպառնալիք է նաև պարունակում: Այն է՝ «վավերացրեք հիմա, կամ մենք հետ ենք կանչում»:
Չգիտեմ, հասկանալը դժվար է: Անքննելի են հայկական արտաքին քաղաքականության ճանապարհները: Ավելի հաճախ՝ անհասկանալի, անբացատրելի և անտրամաբանական:
Կարծում եմ՝ այդ հարցը պետք է տալ իշխանամերձ խոսնակներին: Նրանց կեղծ պատասխաններից ճշմարտության ինչ–որ շողեր հնարավոր կլինի կորզել:

– Սերժ Սերգսյանը, այդ արձանագրությունները նախաձեռնելով, ինչ–որ հարց լուծե՞ց ներքին քաղաքական դաշտում: Առկա՞ էր այդ մոտիվը:

– Եթե լուծեց, ապա դա ինձ հայտնի չէ: Հնարավոր է, որ արտաքին ինչ–որ հարցեր լուծվեցին: Հնարավոր է, որ Արևմուտքին ցույց տրվեց, թե Հայաստանի նոր ղեկավարությունը պատրաստ է նրա ցանկություններին համահունչ ինչ–որ քայլեր անել: Նաև՝ այլ քայլեր անել:

– Ինչպե՞ս եք տեսնում հայ–թուրքական հարաբերությունների կարգավորման հեռանկարը: Մոտ ապագայում դա կարո՞ղ է տեղի ունենալ:

– Ի՞նչ կարգավորում: Կարգավորում կարող է լինել, երբ Թուրքիան պաշտոնապես ճանաչի Հայոց ցեղասպանությունը, հատուցումներ անի, ճանաչի Վիլսոնի իրավարար վճիռը՝ դրանից բխող հետևանքներով, դադարի Ադրբեջանին աջակցել և նախապատրաստել լայնամասշտաբ պատերազմի՝ ընդդեմ Հայաստանի: Եվ առաջինն ինքն անկեղծորեն ցանկանա Հայաստանի հետ հարաբերություններ հաստատել:
Ուտոպիա է այս ամենը, այնպես չէ՞: Նույն կերպ և ուտոպիա է մոտ կամ հեռու ապագայում դրա մասին երազելը: Այն դեպքում, երբ Թուրքիան, առավել քան երբևէ, ճանապարհ է բռնել տարածաշրջանային անեքսիաների և նորանոր նվաճումների ու ընդլայնումների: Այս պարագաներում կարգավորման մասին խոսելը խելագարություն է:
Մանավանդ երբ դրա մասին լուրջ դատողություններ են անում մի երկրում, որը Թուրքիայի նվաճողական հետաքրքրությունների հիմնական օբյեկտն է: Նման է իրավիճակի, երբ կալանավորը փորձի մտերմանալ իրեն մահապատժով սպառնացող դահճի հետ:
Այս խաղում որոշողը Թուրքիան է, իսկ Թուրքիան Հայաստանը քարտեզից վերացնելու հստակ ուղի է բռնել: Եվ այս հարցում նախևառաջ օգտագործելու է Ադրբեջանին:
Թուրքերն ազգային գաղափար ունեն, վճռականություն ունեն և սիրում են իրենց հայրենիքն ու երկիրը՝ ի տարբերություն հայերի մի ստվար զանգվածի:

Գոհար Սարդարյան

«Փաստ» օրաթերթ

loading...
Ո՞ւմ գրպանում է գնաճի բանալին Հողային օրենսգրքի փոփոխությունը Հայաստանում ֆեոդալիզմ կհաստատի Մեքենաների գնի փոփոխություն է սպասվում Գոնե մի կարևոր ու հեռանկարային բան էժանացել է Քրեական հեղինակությունները պայքարում են մոնոպոլիայի համար Արամ Սարգսյան. «Արմեն Սարգսյանն ինքնաբավ անձնավորություն է և չի կարող այստեղի գայլերին նմանվել» Դավիթ Բաբայան. «Վերանայվում է Արցախի հետ կապերի փիլիսոփայությունը» Ֆրենք Փալոնի նախաձեռնությունը՝ հետաքրքիր ու կարևոր զարգացում Հայոց ցեղասպանության մասին. ինչո՞ւ ենք հրաժարվում հատուցման պահանջից Վարդան Բոստանջյան. «Քաղաքացին պարզապես ուզում է հասկանալ, ինչո՞ւ է վաղն ավելի վատ ապրելու, քան այսօր» Պելեն հոսպիտալացվել է օրգանիզմի հյուծվածության պատճառով Թրոմբոզն աշխարհում 4 մարդուց մեկի մահվան պատճառ է դառնում. հղի կանայք 8-10 անգամ ավելի հակված են թրոմբոզ ձեռք բերելու Չեխիայի խորհրդարանը վարչապետին զրկեց պատգամավորական անձեռնմխելիությունից Մակրոնը խոստացել Է ընդհանուր զինապարտություն սահմանել Նոր տեխնոլոգիաների միջոցով Կատալոնիան կարելի Է կառավարել Բրյուսելից. Պուչդեմոն ՔԿՀ աշխատակցի կողմից հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ քրգործի նախաքննությունը ավարտվել է մեղադրական եզրակացությամբ Օրինապահ հարկ վճարողների համար կգործարկվի հորիզոնական մոնիթորինգի համակարգը «Ակոս»-ի խմբագրատան դիմաց մեկնարկել է Դինքի սպանության տարելիցի ոգեկոչման արարողությունը Մխիթարյանի և Սանչեսի փոխանակությունը կկայանա այսօր. Mirror «Ելք» դաշինքի երթն ընդդեմ թանկացումների.ուղիղ միացում Պյոտր Սվիտալսկին հրաժարվեց մեկնաբանել ՀՀ Նախագահի պաշտոնի համար Արմեն Սարգսյանի թեկնածության առաջադրումը Պարարվեստի առաջընթացն այս տարվա առաջնահերթություններից է. Արմեն Ամիրյանը հանդիպել է պարարվեստի ներկայացուցիչների հետ 2017 թ. պետական բյուջեն գերակատարվել է. Վարչապետն այցելել է ֆինանսների նախարարություն «Արմեն Սարգսյանը Վազգենի հետ ոչ միայն գործընկեր էր, այլև բարեկամ». Տիգրան Հակոբյան ՔԿՀ-ներում պահման պայմանները բարելավելու ուղղությամբ հստակ ծրագիր է մշակվել Նախագահի նստավայրում կայացել է Հայաստանի Հանրապետության 2017թ. պետական մրցանակների հանձնման արարողությունը
Այսօր Այս շաբաթ Այս ամիս
website by Sargssyan