Երևան, 22.Հոկտեմբեր.2018,
--
:
--
,
Արծրուն Պեպանյանի նոր գիրքը Ջասթին Թրյուդոն Հայաստանում կանադական ընկերություններին հետաքրքրող ներդրումների մեծ ներուժ է տեսնում Հայաստանում լինելու է ամենածավալուն համաներումը. Արտակ Զեյնալյան Ֆրանսիան երբե´ք չի մոռանա և կպայքարի ճանաչման համար. Մակրոնի գրառումը Հայոց ցեղասպանության թանգարան- ինստիտուտի հուշամատյանում Հավատարիմ ենք մեզ միավորող կապերին, որոնք բնորոշվում են «Ապրել միասին Ֆրանկոֆոնիայում» գաղափարախոսությամբ. ՀՀ վարչապետի ելույթը Ֆրանկոֆոնիայի գագաթնաժողովի մասնակիցները ջերմ ծափահարություններով ողջունեցին Շառլ Ազնավուրի հավերժական ներկայությունը Հայաստանը ԼՂ հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացի փոփոխության հարց չի դնում. Նիկոլ Փաշինյան Հույս ունեմ հաստատվել Հայաստանում նվիրվելու համար ծրագրերին, որ հայրս նախաձեռնել էր այնտեղ. Նիկոլա Ազնավուր Թունավորման վարկած. ՌԴ ՔԿ-ն նորից կուսումնասիրի գործարար Լևոն Հայրապետյանի մահվան հանգամանքները

Հայ–թուրքական արձանագրություններով Հայաստանը հաստատեց, որ ճանաչում է Թուրքիայի սահմանները


Մեր հյուրն է քաղաքագետ Հայկ Մարտիրոսյանը

– Պարոն Մարտիրոսյան, մեր իշխանությունները ի՞նչ փորձեցին անել կամ ասել՝ հայ–թուրքական արձանագրությունները նախաձեռնելով:

– Չգիտեմ: Տրամաբանություն չկար այդ ամենի մեջ: Կամ՝ կար, բայց դա հասկանալի էր միայն այդ խաղը խաղացողներին: Ես կարող եմ միայն կռահել, որ կար մեծագույն մղում՝ Արևմուտքին ցույց տալու, որ Հայաստանը աշխարհի ամենախաղաղասեր, ամենազիջող, ամենահեզ, ամենաներողամիտ և ամեն տեսակի կոնֆլիկտներն ամենաշատ ատող երկիրն է աշխարհում:
Նաև՝ թերևս երկրի վատացող վիճակը յուրովի փրկելու տեսլականն անցնում էր Թուրքիայի սահմանով, որի բացվելու հետ բազում անձինք մոլորությամբ տնտեսական ծաղկման հույսեր էին կապում: Եվ ներկայում ևս կապում են:
Իհարկե, պետք է այս հարցը դիտարկել նաև առավել լայն կոնտեքստի մեջ: Հայաստանի իշխանությունն ավանդաբար այն սխալական համոզմունքին է, թե դիվանագիտությամբ կամ քաղաքական տարբեր հնարքներով հնարավոր է անզիջում թշնամու հետ հաշտվել: Բայց ավելի հաճախ, ցավոք, դա անհնարին է: Բազում երկրներ հասկացել են սա: Իսկ Հայաստանում ավանդաբար շատ հեռու են դեռևս այս պարզ ճշմարտությունից:

– Արձանագրություններն ի՞նչ տվեցին և ինչո՞վ խանգարեցին մեզ մեր արտաքին քաղաքական հարցերն իրականացնելու ճանապարհին:

– Թուրքիային դա առավելություն տվեց: Իսկ Հայաստանին ցույց տվեց իր թուլությունը: Նաև՝ արձանագրությունները գործիք դարձան Թուրքիայի ձեռքին: Թուրքերը Հայաստանի հետ գեղեցիկ և խելացի խաղ խաղացին և, ի վերջո, այն չվավերացրեցին: Հենց սկզբից էլ մտադիր չէին վավերացնել:
Փոխարենը, Հայաստանը ցույց տվեց, որ Թուրքիային չի դիտում որպես սպառնալիք և արդեն առաջին անգամ փաստաթղթով ըստ էության հաստատեց, որ ճանաչում է Թուրքիայի սահմանները: Դա ամենավտանգավոր և ամենաանթույլատրելի քայլն էր, որը դեռ իր մասին հիշեցնելու է տասնամյակների, եթե ոչ՝ հարյուրամյակների ընթացքում:
Իսկ թե ի՞նչ տվեց Հայաստանին՝ դժվար չէ հասկանալ: Տվեց դաս, որն այդպես էլ Հայաստանը չսերտեց: Հիմա էլ նույն ոճով խոսում է Ադրբեջանի հետ՝ հնարավոր խաղաղ լուծման վերաբերյալ: Չկա՛ նման հնարավորություն: Ցավոք սրտի, շա՛տ ցավոք սրտի, չկա՛: Եվ դա Թուրքիայի ու Ադրբեջանի, ո՛չ թե Հայաստանի ընտրությունն է:

– Իսկ ինչո՞ւ է հետկանչի հարցը դրվում հիմա: Ավելի որոշակի՝ մինչև գարուն: Ժամանակի առումով ենթատեքստ չփնտրե՞նք:

– Դարձյալ չգիտեմ: Գուցե, որովհետև, ինչ–որ հրաշքով Երևանում որոշ հետևություններ անելու մղո՞ւմ է առաջանում: Նաև հնարավոր է՝ Երևանն անհանգստացած է Անկարա–Մոսկվա մերձեցումից ու հասկանում է, որ թուրքական տարածաշրջանային առկա քաղաքականության համատեքստում արձանագրությունների անսպասելի, հանկարծակի և չբացառված վավերացումը նրանց կողմից կարող է աշխատել Հայաստանի դե՞մ:
Պետք էր ուղղակի չստորագրել այս խայտառակ փաստաթուղթը: Իսկ ստորագրելուց հետո էլ հարկավոր էր անմիջապես հետ կանչել, երբ թուրքերը հայտարարեցին, որ մտադիր չեն վավերացնել այն:
Հնարավոր է նաև, որ Երևանը դրանով կարծում է, իբրև թե Թուրքիային ուղերձ է հղում, որը մի տեսակ սպառնալիք է նաև պարունակում: Այն է՝ «վավերացրեք հիմա, կամ մենք հետ ենք կանչում»:
Չգիտեմ, հասկանալը դժվար է: Անքննելի են հայկական արտաքին քաղաքականության ճանապարհները: Ավելի հաճախ՝ անհասկանալի, անբացատրելի և անտրամաբանական:
Կարծում եմ՝ այդ հարցը պետք է տալ իշխանամերձ խոսնակներին: Նրանց կեղծ պատասխաններից ճշմարտության ինչ–որ շողեր հնարավոր կլինի կորզել:

– Սերժ Սերգսյանը, այդ արձանագրությունները նախաձեռնելով, ինչ–որ հարց լուծե՞ց ներքին քաղաքական դաշտում: Առկա՞ էր այդ մոտիվը:

– Եթե լուծեց, ապա դա ինձ հայտնի չէ: Հնարավոր է, որ արտաքին ինչ–որ հարցեր լուծվեցին: Հնարավոր է, որ Արևմուտքին ցույց տրվեց, թե Հայաստանի նոր ղեկավարությունը պատրաստ է նրա ցանկություններին համահունչ ինչ–որ քայլեր անել: Նաև՝ այլ քայլեր անել:

– Ինչպե՞ս եք տեսնում հայ–թուրքական հարաբերությունների կարգավորման հեռանկարը: Մոտ ապագայում դա կարո՞ղ է տեղի ունենալ:

– Ի՞նչ կարգավորում: Կարգավորում կարող է լինել, երբ Թուրքիան պաշտոնապես ճանաչի Հայոց ցեղասպանությունը, հատուցումներ անի, ճանաչի Վիլսոնի իրավարար վճիռը՝ դրանից բխող հետևանքներով, դադարի Ադրբեջանին աջակցել և նախապատրաստել լայնամասշտաբ պատերազմի՝ ընդդեմ Հայաստանի: Եվ առաջինն ինքն անկեղծորեն ցանկանա Հայաստանի հետ հարաբերություններ հաստատել:
Ուտոպիա է այս ամենը, այնպես չէ՞: Նույն կերպ և ուտոպիա է մոտ կամ հեռու ապագայում դրա մասին երազելը: Այն դեպքում, երբ Թուրքիան, առավել քան երբևէ, ճանապարհ է բռնել տարածաշրջանային անեքսիաների և նորանոր նվաճումների ու ընդլայնումների: Այս պարագաներում կարգավորման մասին խոսելը խելագարություն է:
Մանավանդ երբ դրա մասին լուրջ դատողություններ են անում մի երկրում, որը Թուրքիայի նվաճողական հետաքրքրությունների հիմնական օբյեկտն է: Նման է իրավիճակի, երբ կալանավորը փորձի մտերմանալ իրեն մահապատժով սպառնացող դահճի հետ:
Այս խաղում որոշողը Թուրքիան է, իսկ Թուրքիան Հայաստանը քարտեզից վերացնելու հստակ ուղի է բռնել: Եվ այս հարցում նախևառաջ օգտագործելու է Ադրբեջանին:
Թուրքերն ազգային գաղափար ունեն, վճռականություն ունեն և սիրում են իրենց հայրենիքն ու երկիրը՝ ի տարբերություն հայերի մի ստվար զանգվածի:

Գոհար Սարդարյան

«Փաստ» օրաթերթ

loading...
Արծրուն Պեպանյանի նոր գիրքը Ջասթին Թրյուդոն Հայաստանում կանադական ընկերություններին հետաքրքրող ներդրումների մեծ ներուժ է տեսնում Հայաստանում լինելու է ամենածավալուն համաներումը. Արտակ Զեյնալյան Ֆրանսիան երբե´ք չի մոռանա և կպայքարի ճանաչման համար. Մակրոնի գրառումը Հայոց ցեղասպանության թանգարան- ինստիտուտի հուշամատյանում Հավատարիմ ենք մեզ միավորող կապերին, որոնք բնորոշվում են «Ապրել միասին Ֆրանկոֆոնիայում» գաղափարախոսությամբ. ՀՀ վարչապետի ելույթը Ֆրանկոֆոնիայի գագաթնաժողովի մասնակիցները ջերմ ծափահարություններով ողջունեցին Շառլ Ազնավուրի հավերժական ներկայությունը Հայաստանը ԼՂ հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացի փոփոխության հարց չի դնում. Նիկոլ Փաշինյան Հույս ունեմ հաստատվել Հայաստանում նվիրվելու համար ծրագրերին, որ հայրս նախաձեռնել էր այնտեղ. Նիկոլա Ազնավուր Թունավորման վարկած. ՌԴ ՔԿ-ն նորից կուսումնասիրի գործարար Լևոն Հայրապետյանի մահվան հանգամանքները Աշոտ Աղաբաբյանը «Քննարկում» հաղորդաշարի հյուրն է. ուղիղ եթեր Էներգետիկայի և բնական պաշարների համակարգն առավել արդյունավետ դարձնելու գործնական փուլ ենք մտել. Նիկոլ Փաշինյան Հանրության և քննչական մարմինների նոր հարաբերությունների հաստատման գործընթաց է սկսվում. Փաշինյանը շնորհավորեց ՔԿ աշխատողի օրվա առթիվ Մոսկվան եւ Երեւանը արդյունավետ համագործակցում են, կողմերը շարունակում են ինտենսիվ երկխոսությունը. Կարասին Պիտի կարենալ... Ազնավուր Հրազենային վնասվածքներից մահացել է «Յուվեցի Կարո» մականվամբ Կարո Կարապետյանը Ազնավուր. վավերագրական ֆիլմի պրեմիերա Պարզ է, սիրում եմ քեզ. Շառլ Ազնավուր Ազնավուրը խարիսխ է գցել հավերժությանը մեր ժառանգության Ազնավուրի մարմինը դուրս բերեցին «Դլե Յաման» –ի երաժշտության ուղեկցությամբ Փաշինյանը և Մակրոնը ներկա են գտնվել Շառլ Ազնավուրի հոգեհանգստի արարողությանը և հանդես եկել ելույթներով Ճանաչված բարերար Հրաչյա Պողոսյանի հերթական նախաձեռնությունը. սպասվում են «տիեզերական անակնկալներ» Աշոտ Աղաբաբյանի «Թակարդ» վեպը վաճառքի կհանվի հոկտեմբերի 4-ից
Այսօր Այս շաբաթ Այս ամիս
website by Sargssyan