Երևան, 21.Հոկտեմբեր.2017,
--
:
--
,
ՌԴ-ում արգելել են ադրբեջանցիների նկարահանած հակահայկական ֆիլմի ցուցադրությունը ԵՄ-ի երկրները թերահավատ են միությանը Թուրքիայի անդամակցելու հեռանկարների հարցում. Տուսկ Մադրիդը կկիրառի Սահմանադրության 155-րդ հոդվածը. Մարիանո Ռախոյ Անկարայի հետ հարկավոր Է «շատ կոշտ երկխոսություն» վարել. Մակրոն Օտար երկրներից Հայաստան ժամանած մասնագետները քննարկել են գործազրկության գլոբալ խնդիրներցը Թուրքմենական գազի գինը Հայաստանի համար շահավետ չի լինի. Աշոտ Մանուկյանը` թուրքմենական գազն Իրանի տարածքով ՀՀ հասցնելու մասին Սիրիայի առաջին տիկինը հյուրընկալել է հալեպցի հայուհի գործարարներին Քննարկվել են էլեկտրական շարժիչով ավտոբուսներ փորձարկելու հնարավորությունները ՀՀ վարչապետը և ԱՄՆ դեսպանը կոռուպցիայի դեմ պայքարի ոլորտում համագործակցության հարցեր են քննարկել

Արտաքին ուժերի հանդեպ թուլությունը հանգեցնում է ներազգային ագրեսիվության


Մեր հյուրն է հոգեբանության պրոֆեսոր Ալբերտ Նալչաջյանը

– Պարոն Նալչաջյան, այս տարիների ընթացքում մեր ժողովուրդը կարողացա՞վ հոգեբանորեն յուրացնել անկախությունը:

– Մասամբ դա հաջողվել է: Բայց` ոչ լրիվությամբ: Այն հանգամանքը, որ մեր երկիրը փոքր է, հնարավորությունները մեծ չեն, և մարդիկ ստիպված են երկրից հեռանալ աշխատանք որոնելու կամ մշտական բնակության համար, նշանակում է, որ այս մարդիկ իրենց երկրում իրենց անկախությունն ամբողջությամբ չեն զգում: Համենայն դեպս, այդպես` մի որոշ մասը:
Եթե համատարած ողջ հայ ժողովուրդը, գոնե այն մասը, որն ապրում է Հայաստանում, հասներ այն մակարդակին, որ իմանար անկախության արժեքը և ապրեր նրանով, ապա հայրենիքից հեռացողների թիվն ավելի փոքր կլիներ:
Այնուամենայնիվ, քանի որ կորիզը կա, մնացել է այստեղ, և գործ է արվում հայրենիքի պաշտպանության և նրա հզորացման ուղղությամբ, ապա, անշուշտ, անկախության գաղափարախոսությունը պետք է համարել, որ հիմնավորվել է:
Եվ սա այն բանից հետո, երբ դարեր շարունակ մեր ժողովուրդը փաստացի անկախություն չի ունեցել: Բացի առաջին հանրապետության տարիներից:
Ուստի պատմական նման հենքի վրա սուվերենության, անկախության գաղափարի ներմուծումը ժողովրդի կյանքի մեջ դժվարին գործ է:
Դրա համար էլ ես կարծում եմ, որ այն, ինչ ձեռք է բերվել, որը գուցեև մասնակի հաջողություն է, այնուամենայնիվ, պետք է ողջունել:

– Մենք այսօր մեր երկրի հանդեպ անփույթ ենք, թափթփված ենք, հաճախ օրինախախտ ենք: Սակայն այլ երկրներում բոլորովին էլ այդպիսին չենք. հարգում ենք օտար երկրների օրենքներն ու բարքերը: Ինչո՞ւ է այդպես:

– Դա հոգեբանական լուրջ խնդիր է: Հայաստանում, ուր ապրում ենք միասին, և՛ շատ
անփույթ ենք, և՛ շատ կոնֆլիկտներ ենք ստեղծում, կռվում ենք իրար հետ, խանգարում ենք իրար: Ցավոք սրտի, էթնոհոգեբանական այդ առանձնահատկությունը մեր մեջ կա: Եվ դա հնից է գալիս: Շատ հնից:
Մի ժամանակ, երբ շատ չէի խորացել հայոց պատմության հարցերի մեջ, կարծում էի, որ այն մեր ժամանակների` սովետական հասարակարգի ազդեցության հետևանք է:
Բայց հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ բացասական այդ հատկանիշները հայ ժողովրդի մոտ առաջացել են հնագույն ժամանակներում: Պատմության ընթացքում մեր կյանքը շատ հաճախ է անկայուն եղել, և միշտ էլ Հայաստանից հեռացել են մարդիկ:
Իսկ կան այսպիսի հոգեբանական օրինաչափություններ` եթե օտարները ձեզ ճնշում են, և դուք թույլ եք արդեն, սկսում եք թույլի, զոհի փնտրել սեփական ազգի մեջ: Արտաքին ուժերի հանդեպ թուլությունը հանգեցնում է ներքին` ներազգային ագրեսիվության ուժեղացման:
Այս մեխանիզմն ամրապնդվել է մեզանում ու հանգեցրել մի շարք լուրջ հետևանքների: Ընդ որում, նաև` արհամարհանքի սեփական մշակույթի նկատմամբ, ազգային ականավոր գործիչների աշխատանքի արդյունքների նկատմամբ: Իսկ օտարի հանդեպ լցված են լինում մշտական հարգանքով ու ակնածանքով: Եթե արտասահմանից հասարակ մի մասնագետ գա, պատիվներով նրան կընդունեն, բայց չեն նկատի իրենց կողքին աշխատող տաղանդավոր հայ մարդուն:

– Իսկ ի՞նչ անել. ինչպե՞ս հաղթահարել այս վիճակը:

– Դրա դեմ պետք է պայքարել: Եվ լուրջ աշխատանք կատարել այդ ուղղությամբ: Բայց այդ աշխատանքը ես չեմ տեսնում, ցավոք սրտի: Առանձին անհատներ ինչ–որ գործ անում են, իսկ պետական քաղաքականություն ազգային ինքնագիտակցության զարգացման, ազգային արժեքների փառաբանման, ընդհանրապես հայրենասիրական զգացմունքների ուժեղացման ուղղությամբ, չկա: Այդ աշխատանքները չեն կատարվում, ինչպես հարկն է:
Մեկ ուղղություն ենք վերցնում դեպի մի պետություն, մեկ ուղղություն ենք վերցնում մեկ այլ պետություն, ու այդպես անվերջ մնում ենք որոնումների մեջ:
Անշուշտ կողմնորոշումները անհրաժեշտ են մեր պարագայում, դա հասկանալի է, բայց ազգային գաղափարախոսություն պետք է լինի, ազգային հպարտության զգացումը պետք է կարևոր տեղ գրավի մեր կյանքում: Բարեկամություն անելով տարբեր ժողովուրդների հետ` չպետք է կորցնենք ազգային արժանապատվության զգացումը:

– Իսկ դուք տարբերություն տեսնո՞ւմ եք հին և նոր սերունդների միջև: Այդ առումով ինչպիսի՞ն են մեր երիտասարդները:

– Իհարկե, հիմա ազգային գիտակցությունն ավելի ուժեղ է երիտասարդների մոտ, քան սովետական ժամանակներում էր, երբ կոմսոմոլներ էինք: Ու, փաստորեն, քարոզում էինք կոսմոպոլիտիզմ: Հիմա նույն այդ կոսմոպոլիտիզմն այլ բնույթ է ստացել: Հիմա էլ խոնարհվում են արևմտյան մշակույթի առջև, ցուցաբերում են անքննադատ մոտեցում:
Բայց, այսքանով հանդերձ, ինձ թվում է, որ ներկա երիտասարդության մոտ ազգային մտածելակերպն ավելի ուժեղ է, քան սովետական իշխանության ժամանակներում էր:
Բայց, որ երիտասարդությունն էլ է հեռանում երկրից, դա արդեն վատ նշան է: Վատ նշան է մեր ժողովրդի ապագայի համար:
Այնպես որ, պետք է ուժեղացնել գաղափարական աշխատանքը: Շեշտը չպետք է դրվի քաղքենիական արժեքների վրա: Իսկ մեր երկրում խոսակցություններն անընդհատ մի բանի մասին են, որ պետք է լավ ապրել: Լավ ապրելն էլ, հասկանալի է, թե ինչ է. հարստություն ունենաս, լավ տուն ունենաս և նման բաներ: Բայց թե մարդու գլխում ի՞նչ կա, նա մտածո՞ւմ է իր երկրի ապագայի մասին, թե չի մտածում, սա կարևոր չէ:
Նայում ես հայոց պատմությանը, մի բան ես տեսնում: Տեսնում ես, թե ինչքան ջանքեր ենք գործադրել` քաղաքներ ենք կառուցել, ապարանքներ, եկեղեցիներ, ու դրանք բոլորը կորցրել ենք: Ինչո՞ւ: Որովհետև քաղքենիությունը շատ տարածված է եղել մեզանում:
Հիմա պետք է մեր մեջ եղած այդ քաղքենիությունը կարողանանք հաղթահարել: Բայց դա այսօր շատ դժվարին գործ է, որովհետև հասարակությունը բուրժուական հասարակություն է: Իսկ բուրժուական հասարակության մեջ բոլորը շահույթ են ուզում ստանալ: Ուստի նման իրավիճակում շատ է դժվարացել ազգային քաղաքականություն վարելը:

 

Գոհար Սարդարյան
«Փաստ» օրաթերթ

loading...
ՌԴ-ում արգելել են ադրբեջանցիների նկարահանած հակահայկական ֆիլմի ցուցադրությունը ԵՄ-ի երկրները թերահավատ են միությանը Թուրքիայի անդամակցելու հեռանկարների հարցում. Տուսկ Մադրիդը կկիրառի Սահմանադրության 155-րդ հոդվածը. Մարիանո Ռախոյ Անկարայի հետ հարկավոր Է «շատ կոշտ երկխոսություն» վարել. Մակրոն Օտար երկրներից Հայաստան ժամանած մասնագետները քննարկել են գործազրկության գլոբալ խնդիրներցը Թուրքմենական գազի գինը Հայաստանի համար շահավետ չի լինի. Աշոտ Մանուկյանը` թուրքմենական գազն Իրանի տարածքով ՀՀ հասցնելու մասին Սիրիայի առաջին տիկինը հյուրընկալել է հալեպցի հայուհի գործարարներին Քննարկվել են էլեկտրական շարժիչով ավտոբուսներ փորձարկելու հնարավորությունները ՀՀ վարչապետը և ԱՄՆ դեսպանը կոռուպցիայի դեմ պայքարի ոլորտում համագործակցության հարցեր են քննարկել Երևանում բացվել է ֆրանսիական ուռուցքաբանական կենտրոն ՀՀ Նախագահին հավատարմագրերն է հանձնել Դանիայի նորանշանակ դեսպանը ԱՄՆ-ը պետք Է պատրաստ լինի ԿԺԴՀ-ի «վերջին քայլին». ԿՀՎ-ի ղեկավար Եկեղեցու բարեփոխման խնդիրը երբեք չի արվել հակադրությունների ճանապարհով. Տեր Վահրամը հակադարձել է Հրանտ Բագրատյանին Ապրիլյան պատերազմին մասնակցած եւ բարձր առաջադիմություն ցուցաբերած ԵՊՀ երեք ուսանողի հանձնվեցին կրթաթոշակներ Հայաստան-ԵՄ կնքվելիք համաձայնագրում ատոմակայանի փակման մասին խոսք չկա. Աշոտ Մանուկյան Քիրկուկի մոտ բախումներ են տեղի ունեցել քուրդ զինյալների եւ իրաքցի ուժայինների միջեւ Հայաստանի բասկետբոլի կանոնավոր առաջնությունը մեկնարկում է Թեհրանում կայացել է Հայաստանի պատմության և Իրանի ազգային թանգարանների համատեղ ցուցահանդեսի հանդիսավոր բացումը Կաթնամթերքը փչանում է, թափում ենք. իրացման խնդիր Ընտրություններ դիսկո ակումբներում, անասնաբուժարաններում և Օհանյանի տանը Հրանտ Եղիազարյան. «15 երթուղու ընկերություն կամավոր հրաժարվել է Երևանում սպասարկում իրականացնել» Արման Մելիքյան. «Ժնևյան հանդիպումը հայ բանակցողների քաղաքական նահանջի նոր փուլի ազդարարումն է» Թևան Պողոսյան. «Եթե համակարգը կոռումպացված է, ապա ուշ թե շուտ նոր նշանակված մարդուն էլ են փչացնում» Վարդան Բոստանջյան. «Ցածր եկամուտների պատճառով քաղաքացին զրկված է բնակարան գնելու հնարավորությունից»
Այսօր Այս շաբաթ Այս ամիս
website by Sargssyan