Երևան, 19.Նոյեմբեր.2018,
--
:
--
,
Նիկոլ Փաշինյանի և գրող Աշոտ Աղաբաբյանի վեպերը՝ հոկտեմբերի բեսթսելլերներ Հայտարարություն ՀՀ նախագահի մրցանակի մասին «Բարսելոնա» - «Ինտեր». ուղիղ հեռարձակում Արծրուն Պեպանյանի նոր գիրքը Ջասթին Թրյուդոն Հայաստանում կանադական ընկերություններին հետաքրքրող ներդրումների մեծ ներուժ է տեսնում Հայաստանում լինելու է ամենածավալուն համաներումը. Արտակ Զեյնալյան Ֆրանսիան երբե´ք չի մոռանա և կպայքարի ճանաչման համար. Մակրոնի գրառումը Հայոց ցեղասպանության թանգարան- ինստիտուտի հուշամատյանում Հավատարիմ ենք մեզ միավորող կապերին, որոնք բնորոշվում են «Ապրել միասին Ֆրանկոֆոնիայում» գաղափարախոսությամբ. ՀՀ վարչապետի ելույթը Ֆրանկոֆոնիայի գագաթնաժողովի մասնակիցները ջերմ ծափահարություններով ողջունեցին Շառլ Ազնավուրի հավերժական ներկայությունը

Հայաստանը միայն մեկ դաշնակից ունի` սփյուռքը

Մեր հյուրն է քաղաքական վերլուծաբան Վահան Վարդանյանը

 

-Վերջին շրջանում սկսել են ակտիվանալ հակառուսական տրամադրությունները: Բարձրաձայն խոսում են այն մասին, որ քառօրյա պատերազմը հրահրել էր հենց Մոսկվան: Որքանո՞վ է այս տեսակետը իրատեսական:

-Քառօրյա պատերազմի ընթացքում Ռուսաստանի, էլ չեմ ասում` ՀԱՊԿ մյուս անդամ երկրների դիրքորոշումը փաստացի ցույց տվեց, որ Հայաստանի ֆորմալ դաշնակիցները իրականում Ադրբեջանի դաշնակիցներն են: Եթե պատերազմական գործողությունների ընթացքում Բելառուսը հայտարարում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը հարգելու մասին, երկու կարծիք լինել չի կարող, որ այդ դիրքորոշումը համաձայնեցված է Մոսկվայի հետ և, ըստ էության, Մոսկվայի դիրքորոշման արտահայտությունն է: Կարող են, իհարե, ասել, որ Լուկաշենկոյի հայտարարության մեջ պետք է փնտրել քաղաքական կոռուպցիայի գործոն: Ես դա բոլորովին չեմ բացառում: Բոլորն էլ գիտեն, որ Բելառուսի նախագահը, ինչպես ասում են, անվճար ոչինչ չի անում: Բայց տվյալ դեպքում Բելառուսի դիրքորոշումը չէր կարող Մոսկվայի հետ համաձայնեցված չլինել, որովհետև հակառակ պարագայում լուրջ խնդիր կստեղծվեր ՀԱՊԿ-ի ներսում: Իսկ ՀԱՊԿ անդամ վեց պետություններից չորսը` Բելառուսը, Ռուսաստանը, Ղրղզստանն ու Ղազախստանը, փաստացի աջակցեցին Ադրբեջանին` մեկը լռությամբ, մեկը բացահայտ հայտարարություններով:

Այնպես որ, նշված տեսակետը, ցավոք սրտի, շատ հիմնավոր է: Կարծում եմ` բոլոր տեսակի ռազմական հաշվարկներից հետո Մոսկվայում հանգել են Հարավային Կովկասը հետ բերելու կամ ռուսական ազդեցության դաշտում ներառելու խորհրդային մոդելին, երբ 1920 թ. նախ խորհրդայնացվեց Ադրբեջանը, հետո Հայաստանը, հետո Վրաստանը: Ամենայն հավանականությամբ, համարում են, որ կտրված սահմանների պայմաններում զուտ Հայաստանը ազդեցության դաշտում պահելով` ոչ ԵՏՄ-ն, ոչ ՀԱՊԿ-ն կենսունակ լինել չեն կարող: Այս գործողություններով Ռուսաստանը ցույց տվեց, որ լուրջ խաղադրույք է կատարել Ադրբեջանի օգտին, իսկ նպատակը նրան ԵՏՄ կազմ բերելն էր: Դրա համար Մոսկվան, թերևս, պատրաստ էր զոհելու հայկական շահերը:

-Բայց եթե նպատակը ամբողջ Հարավային Կովկասն է, իսկ ՌԴ-ն պաշտպանում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը, չի՞ ստացվում, որ ավտոմատ կորցնում է Հայաստանը:

-Ռուսաստանում կա խիստ արմատավորված մտածելակերպ, ինչին նպաստել են ՀՀ բոլոր ժամանակների իշխանություններն իրենց բացարձակ կրավորական, եթե չասեմ հպատակային կեցվածքով, որ Հայաստանը փախչելու տեղ չունի: Կողքին Թուրքիան կա, և դա բավարար է, որ ճնշման միջոցով Հայաստանը պահեն իրենց ազդեցության ոլորտում: Թեպետ եվրոասոցացման գործընթացը ցույց տվեց, որ Հայաստանը փախչելու տեղ ուներ և ցանկության դեպքում կարող էր որոշում ընդունել: Բայց ելնելով բացարձակապես անիրատեսական և անհասկանալի, կամ էլ միգուցե շատ հասկանալի իրողություններից` ՀՀ գործող նախագահը մի գիշերվա մեջ կայացրեց հայտնի որոշումը: Այսօր քաղում ենք այդ որոշման հետևանքները:

-Հակառուսական տրամադրությունները, այսպես ասած, ինքնաբո՞ւխ են, թե կարող են ինչ-որ առումով ուղղորդված լինել իշխանությունների կողմից` որպես քաղաքական մեսիջ:

-Եթե իշխանությունները դրել են Արցախը հայկական պահելու խնդիր, հակառուսական տրամադրությունները չէին կարող նրանց վրա չներգործել: Հատկապես վերջին տարիներին ՀՀ իշխանությունը Ռուսաստանին նվիրաբերել է հնարավոր ամեն բան: 2010 թ. Հայաստանը երկարաձգեց ռուսական ռազմաբազայի գործողության ժամկետը մինչև 49 տարի այն դեպքում, երբ պայմանագրի ժամկետը լրանում էր 2020 թ., և դրա երկարաձգման անհրաժեշտություն այդ պահին բացարձակապես չկար: Հետո տեղի ունեցավ եվրոասոցացումից հայտնի փախուստը ԵՏՄ: Ապա գազի մատակարարման ամբողջ համակարգը խորհրդարանի կասկածելի մեծամասնության որոշմամբ տրվեց Ռուսաստանին: Եվ այսքանից հետո կատարվում է նման բան: Սա նշանակում է, որ Մոսկվայում համարել են կամ շարունակում են համարել, որ Հայաստանն այնպիսի ճնշման տակ է, որ խուսափելու տարբերակ չունի: Պարզապես եթե նա բացահայտ պաշտպաներ Ադրբեջանին, ինչպես Բելառուսը արեց, ոչ միայն չէր ընկալվի որպես ՀՀ դաշնակից, այլև չէր կարող ընկալվել որպես անկողմնակալ միջնորդ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբում:

-Եթե ապրիլյան պատերազմին հաջորդող առաջին օրերին խոսվում էր միայն ԵՏՄ-ից ու ՀԱՊԿ-ից դուրս գալու անհրաժեշտության մասին, ապա հիմա կարծիքներ են հնչում նաև ռազմաբազան դուրս բերելու մասին:

-Հասարակական առումով նորմալ ռեակցիա է: Այլ հարց է, որ զգացմունքային որոշումներ, իհարկե, պետք չէ ընդունել:

-Ռազմաբազայի մնալ-չմնալու շուրջ խիստ ծայրահեղ տեսակետներ են հնչում` օրինակ, նախկին պաշտպանության նախարար Վ. Հարությունյանը համարում է, որ առանց ռուսական բազայի դատապարտված ենք: Իսկ Իգոր Մուրադյանն էլ ասում է` քանի դեռ բազան կա, դատապարտված ենք:

-Եթե չեմ սխալվում` ժամանակին Դավիթ Շահնազարյանն էր ասում` ռուսական բազայի հեռանալու հաջորդ օրը այդտեղ կտեղակայվեն այլ պետությունների կամ դաշինքի ուժեր: Բայց ես չեմ կարծում, որ այս պահին էմոցիոնալ ալիքի վրա Հայաստանը պետք է բազան հանելու պահանջ ներկայացնի:

-Լավ, որտե՞ղ փնտրենք մեր անվտանգությունը:

-Մենք ունենք քաջարի Զինված ուժեր…

-Ինչպես վերջերս Սամվել Բաբայանը նշեց` բարձր ոգով արկ չես բռնի:

-Քառօրյա պատերազմի մասին այդքան սկեպտիկ կարծիք չունեմ: Մենք ունեցել ենք կորուստներ, որոնք մեր նման փոքր երկրի համար քիչ չէին, բայց համոզված եմ, որ Ադրբեջանի և նրա հովանավորների, այդ թվում` Թուրքիայի հաշվարկները գնում էին շատ ավելի հեռու: Եթե պետք է աշխատեր «խաղաղապահներ Ղարաբաղի դիմաց» սխեման, նախատեսված էր, որ հայկական կողմը պետք է կրի ահռելի կորուստներ: Նրանք մտադիր էին առաջանալ առնվազն մինչև Սարսանգ, և դա ցույց էին տալիս նրանց գործողությունները: Բայց մեր Զինված ուժերը անգամ սահմանափակ ռեսուրսներով բավականին պատրաստված են դիմավորել հակառակորդին: Դիմավորել բառը պատահական չեմ ասում: Մեր ռազմական հետախուզությունը թերևս այնքան էլ վատ չի աշխատել, ինչպես հետևում է հայտնի պաշտոնակնությունից: Վերջապես, չեմ կարծում, որ հայկական ԶՈւ-ի կողմից դիմավորումը եղել է միայն մեր սեփական ջանքերի շնորհիվ: Համոզված եմ` եղել են շահագրգիռ երկրներ, որոնք տարբեր տեխնիկական միջոցներով, տեղեկատվական աջակցությամբ հայկական կողմին զգուշացրել են հարձակման մասին:

-Ու դրանց շարքում մեր ռազմական դաշնակցին չփնտրենք:

-Հայաստանը միայն մեկ դաշնակից ունի` սփյուռքը, որի առջև բազմաթիվ դռներ են բացվում աշխարհի տարբեր երկրներում: Հայաստանի խնդիրն այն է, որ իր դաշնակցին օգտագործում է զուտ որպես կթու կով: Սփյուռք-Հայաստան համագործակցությունը մինչ օրս չի վերածվել կազմակերպված քաղաքական համակարգի: Համոզված եղեք` աշխարհի շատ ժողովուրդներ կցանկանային ունենալ այդպիսի ռեսուրս` տարբեր երկրներում ներգործություն իրականացնելու և կապեր ստեղծելու առումով: Բայց Հայաստանում ստեղծված կառավարման օլիգարխիկ համակարգը այնքան եսասիրական էություն ունի, որ սեփական շահերից դուրս ոչինչ չի տեսնում: Նաև` բանակի հետ կապված խնդիրները դրա անմիջական հետևանքն են:

-Որպես այլընտրանք` այսօր առաջարկում են խորացնել հարաբերությունները ՆԱՏՕ-ի հետ և նրանից զենք գնել: Դա հավանակա՞ն տարբերակ է:

-Անկախ նրանից, որ ՀՀ-ն ԵՏՄ-ի կամ ՀԱՊԿ-ի անդամ է, անկախ պետություն է: Գոնե առայժմ: Եվ լիարժեք իրավասու է ռազմատեխնիկական, ռազմաքաղաքական համագործակցության պայմանագրեր կնքել ցանկացած երկրի և դաշինքի հետ` առանց այդ գործողությունները հակադրելու այլ դաշինքի շահերին: Այսօր նախապատրաստական գործողություններ են կատարվում Հայաստան-Լեհաստան ռազմաարդյունաբերական համալիր ստեղծելու ուղղությամբ: Իսկ Լեհաստանը ՆԱՏՕ-ի ամենաակտիվ անդամներից է:

 

Արփի Սահակյան

loading...
Նիկոլ Փաշինյանի և գրող Աշոտ Աղաբաբյանի վեպերը՝ հոկտեմբերի բեսթսելլերներ Հայտարարություն ՀՀ նախագահի մրցանակի մասին «Բարսելոնա» - «Ինտեր». ուղիղ հեռարձակում Արծրուն Պեպանյանի նոր գիրքը Ջասթին Թրյուդոն Հայաստանում կանադական ընկերություններին հետաքրքրող ներդրումների մեծ ներուժ է տեսնում Հայաստանում լինելու է ամենածավալուն համաներումը. Արտակ Զեյնալյան Ֆրանսիան երբե´ք չի մոռանա և կպայքարի ճանաչման համար. Մակրոնի գրառումը Հայոց ցեղասպանության թանգարան- ինստիտուտի հուշամատյանում Հավատարիմ ենք մեզ միավորող կապերին, որոնք բնորոշվում են «Ապրել միասին Ֆրանկոֆոնիայում» գաղափարախոսությամբ. ՀՀ վարչապետի ելույթը Ֆրանկոֆոնիայի գագաթնաժողովի մասնակիցները ջերմ ծափահարություններով ողջունեցին Շառլ Ազնավուրի հավերժական ներկայությունը Հայաստանը ԼՂ հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացի փոփոխության հարց չի դնում. Նիկոլ Փաշինյան Հույս ունեմ հաստատվել Հայաստանում նվիրվելու համար ծրագրերին, որ հայրս նախաձեռնել էր այնտեղ. Նիկոլա Ազնավուր Թունավորման վարկած. ՌԴ ՔԿ-ն նորից կուսումնասիրի գործարար Լևոն Հայրապետյանի մահվան հանգամանքները Աշոտ Աղաբաբյանը «Քննարկում» հաղորդաշարի հյուրն է. ուղիղ եթեր Էներգետիկայի և բնական պաշարների համակարգն առավել արդյունավետ դարձնելու գործնական փուլ ենք մտել. Նիկոլ Փաշինյան Հանրության և քննչական մարմինների նոր հարաբերությունների հաստատման գործընթաց է սկսվում. Փաշինյանը շնորհավորեց ՔԿ աշխատողի օրվա առթիվ Մոսկվան եւ Երեւանը արդյունավետ համագործակցում են, կողմերը շարունակում են ինտենսիվ երկխոսությունը. Կարասին Պիտի կարենալ... Ազնավուր Հրազենային վնասվածքներից մահացել է «Յուվեցի Կարո» մականվամբ Կարո Կարապետյանը Ազնավուր. վավերագրական ֆիլմի պրեմիերա Պարզ է, սիրում եմ քեզ. Շառլ Ազնավուր
Այսօր Այս շաբաթ Այս ամիս
website by Sargssyan